Avatar

[Maandag 20-12-2010]

Zondag avond kregen we per mail dit droevige bericht van Ingrid en Arno Avatar (zoon van het laatste nestje van Jana x Frenchman)is er niet meer wij weten wat Avatar voor hun betekende en wij wensen hun dan ook heel veel sterkte toe deze dagen

Bij een wandeling in de wijdse natuur van Altenheim (Duitsland), ver weg van de mensenschuwe reeën en kilometers van de autobaan verwijderd, zijn we compleet verrast door een op ons in rennende ree. Opgeschrokken van dit wilde dier, is Avatar de ree achterna gerend en was niet meer te stoppen. In zijn speelsheid - of afgaand op zijn jachtinstinkt - heeft hij ons niet aanhoord.
In het achterna rennen konden we hem niet bijhouden terwijl de ree - in tegenstelling tot naar het woud - richting verkeer uitliep.
Avatar verdween uit ons oogveld. Onze oren gericht op een harde klap, remmende wagen, en steeds om ons heen roepend konden we hem niet vinden.
Hopende dat hij naar huis was gesneld, keerden we terug en zouden indien nodig met de wagen verder zoeken.
Doch het onheil was reeds geschied.
Steffi had getelefoneerd. Ze meende Avatar en mij, op haar weg naar huis, naast de wagen te zien staan en dacht dat we autopech hadden.
Avatar was echter aangereden en de vrouw in kwestie had toevallig dezelfde wagen en donkere jas als ik.
We hoopten nog steeds het beste, hadden angst om zijn kwetsuren en dahten niet aan 't ergste.

Een getuige zag hoe Avatar werd aangereden, de bestuurder de lichten van zijn wagen doofde en vluchtmisdrijf pleegde.
De politie weet dat de persoon in kwestie een franse nummerplaat heeft maar kan verder het voertuig niet achterhalen.
Avatar heeft zich na de aanrijding rustig neergezet, is gaan liggen en is troostend door Steffi, vredig ingeslapen.
De dierenarts zei dat hij overleden is aan een gescheurde lever of mild en dat geen hulp meer kon baten.

Genietend van zijn vrijheid, opgaand in zijn spel en door het dolle heen werd hij ons die woensdag in de late namiddag veel te vroeg ontnomen.
Dit had normaal niet kunnen gebeuren.
De gedachte dat hij genoot van zijn beetje vrijheid is het enige dat ons momenteel wat kan troosten.

We waren steeds zo bezorgd om hem en plots slaat dan het noodlot toe.